Najlepszym przykładem fotografii ślubnej kreatywnej jest studio “Proart Foto & Design Studio” z Krakowa. Ich teren działania to Kraków i okolice. W fotografii ślubnej nie mają sobie równych, o czym świadczy ich ogromne doświadczenie, oraz potencjał. Przeglądając galerię zamieszczoną na stronie www - www.proartfoto.pl, od razu widać że nie mamy do czynienia z amatorami. Fotografia ślubna Kraków - jest ich specjalnością.

Gdy stoimy przed wyborem fotografa na nasz ślub warto się zastanowić, nad jego wyborem. Pamiętajmy że ślub tak jak i wesele jest czym nie powtarzalnym i jedynym w naszym życiu. Dlatego warto zainwestować w najlepszego specjalistę w dziedzinie fotografii, na którego będziemy pewni że otrzymamy, najbardziej profesjonalne fotografie tej niepowtarzalnej chwili.

Stosując zasadę wielokrotnej ekspozycji do fotografowania kolejnych obrazów na nie naświetlone obszary filmu i w logiczny sposób ją rozszerzając, dochodzi się do metody, za pomocą której można świadomie wytwarzać czarne obszary. Obszary te, zwane sylwetkami, są dopasowane do kształtu wkomponowanego obrazu. Takie sztuczne maskowanie, które można stosować przy dowolnych rodzajach obrazów i które nie wymaga żadnych specjalnych zabiegów, takich jak dodawanie czarnego tła, nazywa sic ogólnie fotomontażem. Jest to technika mająca zastosowanie na dalszych etapach powstawania obrazu, następujących po właściwym naświetleniu, która wymaga specjalnych metod kopiowania i duplikowania oraz ogromnej dokładności. W fotografii reklamowej robią to często za opłatą wyspecjalizowane laboratoria, ale po nabraniu odpowiedniej wprawy może to wykonać sam fotograf.

Zasadą jest graficzne wyizolowanie pojedynczego elementu i wytworzenie z niego dwóch masek na filmie o dużym kontraście, jednej w postaci całkowicie czarnej sylwetki na jasnym tle filmu i drugiej będącej odwrotnością pierwszej - całkowicie jasnego obszaru o tym samym obrzeżu na w pełni czarnym tle. Te dwa odcinki filmu umożliwiają w kopiowanie odpowiadającego im obrazu do dowolnego, innego zdjęciu. Ze względu na swą wszechstronność fotomontaż jest szczególnie często stosowany w przezroczach, które są trudne do obróbki innymi sposobami.

W zwykłych warunkach technika otrzymywania masek konturowych, jak się je nazywa, polega na skopiowaniu w ciemni przezroczu na arkuszu błony graficznej i wywołaniu jej w kontrastowym wywoływaczu. Jeśli oryginalne zdjęcie wykonane na ciemnym tle było jasne w tonie, to negatyw będzie miał wygląd sylwetki (może być potrzebny pewien retusz farbą kryjącą). Negatyw trzeba następnie skopiować na innym arkuszu filmu graficznego, aby powstał jego obraz odwrotny, czyli pozytyw kreskowy. Retusz polega na zamalowaniu jasnych obszarów specjalna farbą kryjącą i sporządzeniu kolejnej odbitki stykowej (ostro kontrastowe krawędzie kopii kreskowych nie tracą nic na jakości przy wielokrotnym kopiowaniu). Ostatecznym rezultatem tych zabiegów jest para zdjęć składająca się z negatywu i pozytywu kreskowego.

Wykorzystanie masek polega na złożeniu maski z czarną sylwetką z przezroczem mającym być podstawa obrazu, a maski z samym tylko jasnym zarysem z oryginalnym przezroczem, z którego powstała. Każda z tych par wzajemnie się uzupełnia, a skopiowanie ich razem, po bardzo dokładnym ustawieniu na jednym kawałku filmu, kończy procedurę łączenia obrazów. Aby uniknąć matowych linii otaczających brzegi, dobrze posłużyć się dwiema wskazówkami: po pierwsze, zrobić kopię na filmie graficznym odrobinę mniejszą od oryginalnego przezrocza, a po drugie, wsunąć cienką błonę z matowym podłożem pod przezrocza po to, by zmiękczyć linie sylwetkowe. Staranne zgranie obrazów, nawet po uwzględnieniu tych wskazówek, nie jest rzeczą łatwa i wymaga użycia specjalnego urządzenia składającego się z linijki przytrzymującej ze szpilkami.

Metoda znacznie bardziej czysta i dokładna, ale dużo droższa, polega na wycinaniu i wklejaniu obrazów na komputerze. Jest to sposób powszechnie stosowany w fotografii reklamowej, a uproszczone wersje programów komputerowych umożliwiających takie operacje są dostępne w sklepach.

Profesjonalna fotografia ślubna

Niezapomniana chwila w życiu każdego człowieka jest jego ślub i wesele. Towarzyszące emocje, zachwyt i piękno ślubu, w obecnym czasie staje się wprost magiczne. Magia ślubu, przygotowania do niego, przysięga w kościele przed kapłanem, aż po wesele.

Nie zapomnij aby te jedyne w życiu chwile nie zostały zapomniane, i przeszły w nie pamięć. Trwałem sposobem na uwietrznienia tych chwil jest zatrudnienie na nasz ślub profesjonalistów z dziedziny fotografii ślubnej i video filmowania. Fotograf profesjonalista, posiadający duże doświadczenie w tematyce ślubnej, wykona dla nas inspirujące, zapierające w dech w piersiach fotografie.

Najlepszymi fachowcami świadczącymi usługi w dziedzinie: fotografia ślubna Kraków jest profesjonalne studio „Proart Foto & Design Studio”, ich teren działania to Kraków, ale i nie tylko działają na życzenie klienta na terenie całego kraju, ich doświadczenie sprosta najbardziej wymagającym.

Fotografowie z „Proart Foto & Design Studio” wykonają dla ciebie reportaż weselny. W ich sesję wlicza się plener ślubny z najbardziej malowniczych miejsc, w uchwyceniu przez najbardziej doświadczonych w tej dziedzinie. Ich plenery ślubne można obejrzeć na własne oczy na stronie www.proartfoto.pl. Oprócz pleneru i reportażu z ceremonii kościelnej, fotograf będzie towarzyszył na Twoim weselu ujmując najlepsze chwile. Wszystko zostanie obrobione i opracowane, przez najlepszych fotografików i oddane ci do rąk własnych.

Studio jest miejscem, w którym obrazy fotograficzne powstają w sposób kontrolowany i zaplanowany. Niejako wiec z definicji fotografia studyjna jest przeciwieństwem tych wszystkich rodzajów pracy, w których kamera służy wyłącznie do obserwacji rzeczywistości - fotografii reporterskiej i wszelkiego rodzaju fotografii dokumentacyjnej. W studiu kamera fotograficzna nie jest biernym świadkiem,  jest częścią zaplanowanego aktu twórczego, mającego swój początek w świadomości fotografa. Wszystko to co dzieje się w studiu, ma tylko jeden wyłącznie cel - stworzenie obrazu fotograficznego.

Z tego powodu nie tylko metody stosowane w fotografii studyjnej różnią się całkowicie od stosowanych w pozostałych rodzajach fotografii, ale również, kryteria oceny takich zdjęć są odmienne. Środki techniczne dostępne obecnie w fotografii studyjnej są imponujące, choć koszt ich jest nieraz znaczny i niemal każdą zaplanowaną wizję można zrealizować na błonie fotograficznej. Wszystko to co się da wyobrazić, może w zasadzie zostać sfotografowane, poczynając od prostoty martwej natury z tradycji klasycznej po złożone kompozycje z żywymi modelami lub technicznie wyrafinowane przykłady surrealizmu.

Wraz ze swobodą techniczną i twórczą idzie w parze pewna doza odpowiedzialności. Lepszy czy gorszy wynik końcowy jest wyłącznie dziełem fotografa. Fotograf uliczny musi umieć dawać sobie radę z sytuacjami, których nie może kontrolować i musi wyrywać z nich to co ulotne, natomiast fotograf studyjny jest sam całkowicie odpowiedzialny za to, co pojawia się na zdjęciu. Jeśli czegoś brakuje bądź w ostrości obserwacji, bądź w zawartości obrazu, nie ma on niczego na swoje usprawiedliwienie. Ta odpowiedzialność wytwarza u fotografów studyjnych odmienny rodzaj podejścia do pracy. Są zwykle ostrożni, drobiazgowo planują obraz i bardzo przejmują się jego jakością. W studiu wszelka przypadkowość jest o wiele mniej istotna niż w fotografii reporterskiej i chociaż niektórzy fotografowie świadomie stwarzają sytuacje, w których przypadek może odgrywać rolę - dotyczy to w szczególności fotografii portretowej - to nawet wówczas okoliczności są też starannie zaplanowane, lecz element kontroli jest tak ważny w fotografii studyjnej, że odgrywa większą rolę niż sam wygląd studia. Nie każde studio musi wyglądać tak jak zwykło się je sobie zazwyczaj wyobrażać: duże przestronne wnętrze z wieloma lampami i urządzeniami do zawieszania tła. Tymczasowe urządzenia zbudowane choćby tylko na jeden dzień na miejscu, w którym są wykonywane zdjęcia, mają wszystkie cechy właściwego studia. Jeśli tylko istnieje dostateczna doza kontroli, to nawet w plenerze można rozwiązywać te same problemy i stosować podobne metody co w studiu. Opis studia, posługujący się tylko jego wyglądem jest równie niedoskonały, jak opis sztuki kucharskiej posługujący się wyłącznie wyglądem pomieszczenia kuchennego. Intencją książki jest opisanie „smaku końcowego” działań fotografa.

Pojęcie fotografii studyjnej jest szersze od opisu samego studia również w znaczeniu bardziej wewnętrznym. W dużej części współczesnej pracy studyjnej wykorzystuje się techniki ciemniowe i inne techniki stosowane w dalszych etapach powstawania obrazu. Tak jest zwłaszcza w przypadku efektów specjalnych, kiedy naświetlenie jest tak zaplanowane, by w pełni wykorzystać możliwości retuszu i składania obrazów; nie sposób jednoznacznie stwierdzić, kiedy kończy się fotografia studyjna, a zaczyna etap dalszy. Znajomość tych technik jest także częścią repertuaru niezbędnych umiejętności fotografa studyjnego.

Zdjęcia pod światło wymagają odmiennego naświetlenia niż te, które podpowiada światłomierz. Im silniejsze światło w polu widzenia, tym bardziej wskazanie światłomierza odbiega od właściwego. Związane jest to z uśrednianiem przez niego wyników pomiaru. W bardziej zaawansowanych aparatach pomiar jest wykonywany w kilku lub nawet kilkunastu obszarach (tzw. pomiar matrycowy). Dalej dane są analizowane i dobierana jest optymalna wartość przysłony i czasu. Ale i wtedy nie zawsze mamy idealnie naświetlone zdjęcie. Z reguły są one za jasne. W zależności od sytuacji należy je „przyciemnić” zmniejszając ekspozycję od 1 do 3 stopni. Innym sposobem na właściwy pomiar jest skierowanie aparatu trochę w bok, tak by bezpośrednie słońce nie znajdowało się w kadrze i dokonanie pomiaru światła. A aparatach, które posiadają przycisk pamięci pomiaru wciskamy go, następnie wracamy do poprzedniego kadru i z zapamiętanymi ustawieniami robimy zdjęcie. W innych aparatach, bez pamięci ekspozycji należy przejść na tryb manualny. Poza matrycowym w aparatach zazwyczaj dostępny jest również pomiar skoncentrowany i punktowy. Ostatnie dwa lepiej nadają się do ustawiania parametrów naświetlania. Pole pomiarowe kierujemy na niebo, tak by słońce było poza nim i dokonujemy odczytu. Czasami trzeba jednak dodatkowo zmniejszyć ekspozycję o pół lub 1 stopień. Przy pomiarze punktowym skierowanym na najjaśniejszą chmurę możemy zrezygnować z ręcznego zmniejszania ekspozycji i zrobić zdjęcie zgodnie z pomiarem.

Co oznaczają te informacje dla fotoamatorów, którzy nie maja aparatu z korektą ekspozycji, czy punktowym pomiarem światła? Po prostu przy zdjęciach pod światło klatka zostanie prześwietlona. Jedynie w przypadku, gdy słońce jest schowane za ciemnymi chmurami lub jest czerwone i mało intensywne zdjęcie zostanie poprawnie naświetlone. Wtedy zwykłym „pstrykaczem” też można zrobić ładne zdjęcie wschodu, czy częściej zachodu słońca.

Należy też pamiętać, że nawet gdy klatka jest dobrze naświetlona niemiłą niespodziankę może zrobić nam punkt usługowy. Jeśli naświetli odbitkę z sposób standardowy, to nasze pracowicie wykonane zdjęcie będzie za jasne i wyglądać będzie jak gdyby było robione w dzień. Należy wówczas reklamować w laboratorium usługę. Przy robieniu odbitek z nośników cyfrowych, w niektórych fotolabach jest możliwość zaznaczenia, czy maszyna ma wprowadzać własne korekty, czy naświetlać tak jak jest. Wybieramy tak jak jest.